Hmm, we kunnen niet vinden wat je zoekt...

Geef niet op! Controleer de spelling, of probeer iets minder specifiek.

Zoeken op
Rider Stories

Rider Stories: Frédérique - Perspectives on a city

Ondanks de gebruikelijke frustraties over het lokale weer, trapt Frédérique Albert-Bordenave sinds haar aankomst in Amsterdam door wind, regen en zonneschijn. Ze is geboren en getogen in Montreal, is zowel art director als kunstenaar, en gebruikt haar favoriete gereedschap, licht en schaduw, in opvallende ruimtelijke installaties. Geleid door haar fascinatie voor architectuur, biedt Amsterdam veel creatieve mogelijkheden. En Frédérique haalt haar inspiratie uit de meest onwaarschijnlijke plekken.

Toen Frédérique in 2014 voor het eerst naar Amsterdam kwam - om Architectural Design te studeren aan de Gerrit Rietveld Academie - had ze geen verwachtingen. Ze denkt liever niet te veel na over de verre toekomst, en staat liever niet stil bij dingen die ze niet kan beheersen.

‘Als we het hebben over architectuur, kijken we vaak naar dingen die in het verleden zijn gebouwd, dus er werd natuurlijk altijd naar Europa gerefereerd. Ik vond het fijn om dichtbij de bron te studeren in plaats van alleen naar dingen op Google te kijken - om er te zijn en doorheen te kunnen lopen, om het op een andere manier te kunnen begrijpen. Maar het was geen deel van mijn vijfjarenplan, of zelfs van mijn eenjarenplan’, vertelt ze. ‘Ik wist gewoon dat ik ergens anders moest zijn, en door te verhuizen komen er weer nieuwe kansen op je pad."

Amsterdam won het uiteindelijk van de andere opties. ‘Mijn moeder zegt altijd dat toeval niet bestaat - die zin heb ik veel gehoord in mijn jeugd - en ik vind dat een leuke gedachte. Het suggereert dat je je eigen leven een beetje zelf kunt vormgeven, of een rol kunt spelen in het tot leven brengen van iets.’

Hoe spontaan haar beslissing ook is geweest, Frédérique is in de jaren nadat ze afscheid nam van haar geboorteplaats Montreal druk bezig geweest haar eigen leven vorm te geven, zowel met haar in het oog springende artistieke werk als in haar werk als art director bij Random Studio - een gevierd ontwerpplatform dat vooral bekend staat om zijn meeslepende experiences en samenwerkingen met wereldwijde merken, waaronder veel grote spelers in de wereld van high fashion – van Bottega Veneta tot Chanel.

Frédérique's affiniteit met architectuur en design, en haar gevoel voor hoe we met allerlei soorten ruimtes omgaan, vormt de basis voor veel van haar creatieve projecten. Voor tentoonstellingen maakt Frédérique etherische ruimtelijke installaties die inspelen op de aard van hun directe omgeving. Haar tools zijn vaak eenvoudig, maar het resultaat is groots. Ze gebruikt duisternis als leeg canvas. en werpt licht over objecten en structurele vormen om tijdelijke ruimtes te creëren in een dramatisch schaduwspel, waarbij ze de grenzen onderzoekt tussen twee- en driedimensionale werelden.

"Ik wist gewoon dat ik ergens anders moest zijn, en door te verhuizen komen er weer nieuwe kansen op je pad."

‘Ik ben geneigd om me in mijn werk af te vragen hoe iets meerdere dingen tegelijk kan zijn, en in het algemeen vind ik dat ruimtes ons op de een of andere manier moeten aanmoedigen om al onze zintuigen te gebruiken. De duivel zit in de details. Maar voor mij gaat het meer om de associaties - of de herinneringen en emoties - die ruimtes bevatten. Ik probeer dat te vatten in mijn werk: ik wil een ruimte creëren die misschien minder tastbaar aanvoelt, maar die echt sterke capaciteiten en eigenschappen bezit. En ik wil een ​​deur naar die ruimte openen.’

Hoewel haar werk conceptueel is, haalt Frédérique haar inspiratie uit alledaagse momenten en relatief gewone plekken - of dat nu een boom is, een onopvallende bank, een prachtige schaduw van een stadsbalkon, een stedelijke bouwplaats, of het dansende zonlicht dat door de ramen van haar huis naar binnen schijnt. In de wereld van Frédérique komen ideeën voort uit ‘het opmerken van nieuwe elementen of uitzichten binnen dezelfde context. Bijvoorbeeld door dezelfde vreemdeling vanuit verschillende hoeken te bekijken. Welke elementen opvallen of verschijnen is vaak afhankelijk van de situatie.’

Ze woont nu in De Pijp - een levendige centrale wijk vol met bars en boetieks - maar Frédérique heeft, zoals de meeste Amsterdammers, inmiddels overal in de stad gewoond. Bij elke verhuizing haalt ze weer plezier uit de nieuwe blik die het haar op haar stad geeft. Gezien haar oog voor detail en haar talent om te observeren wat anderen misschien over het hoofd zien, is het geen verrassing dat fietsen een andere manier is voor Frédérique om de bruisende energie van Amsterdam te absorberen: “Het is echt een geweldig gevoel als je door de stad glijdt, en het ritme en de dynamiek van de stad volgt door erin te bewegen. Op de fiets voel ik me op een bepaalde manier verbonden of verweven met de stad.’

“Het is echt een geweldig gevoel als je door de stad glijdt, en het ritme en de dynamiek van de stad volgt door erin te bewegen. Op de fiets voel ik me op een bepaalde manier verbonden of verweven met de stad."

De frisse lucht die een fietstocht oplevert, voelde nog bevrijdender tijdens de aanhoudende pandemie: een tijd waarin Frédérique zag hoe de mensen "de muren op zich af zagen komen’. Het bleek ook effectief middel om creatieve blokkades te overwinnen, of om haar hoofd even leeg te maken: ‘Ik begin meestal met een hoofd vol gedachten aan mijn fietstocht, maar uiteindelijk vertragen mijn gedachten tot er niets meer overblijft, dus het kan in die zin behoorlijk rustgevend zijn!’

Ondanks haar voorliefde voor Amsterdam - de kleine schaal, de grachten en de sporen van de geschiedenis in de contrasterende bouwstijlen - mist Frédérique natuurlijk ook delen van het leven thuis. ‘In Montreal ben ik gewend om met veel meer mensen om te gaan, misschien omdat het een grotere stad is. Op de stoep, op straat, waar dan ook - en die interacties geven me veel energie.’

Ook in haar huidige stad valt het een en ander te verbeteren. Zoals veel Nederlanders, is Frédérique niet zo’n fan van het weer in Amsterdam, of om precies te zijn: 'het gebrek aan zon’. Toch ziet ze ook de voordelen van haar nieuwe outdoor-levensstijl: ‘Ook al voelen alle seizoenen soms hetzelfde - één grijze massa - toch waardeer ik het dat ik de buitenlucht kan voelen op de fiets: je hebt een beetje meer connectie met je ruimte ... je ervaart buiten zijn echt op een andere manier.’

Hoe zou Amsterdam er in de toekomst uit kunnen zien? Hoe zal de stad zich ontwikkelen? En blijft Frédérique in de stad om het mee te maken? Zoals ze eerder aangaf, houdt ze er niet van om te ver vooruit te denken - in plaats daarvan laat ze sommige dingen liever aan het toeval over. Tot nu toe bevalt de stad haar goed. ‘Ik denk dat Amsterdam een ​​goede plek is om op jezelf te reflecteren, en om na te denken over je relatie met de stad. Het is er makkelijker om je eigen plek te bepalen en het langzame tempo zorgt ervoor dat je tijd hebt om over dingen na te kunnen denken - je verdwaalt er niet in de wolkenkrabbers.’

In the series Rider Stories, we explore perspectives on living and working in cities and beyond through the eyes of our riders.

Words by George H. King

GEORGE H. KING is an Amsterdam-based writer and editor with a focus on art, culture and society. A previous Editor-in-Chief of Unseen Magazine, his writing has appeared in the likes of Yet Magazine, Foam Magazine and The British Journal of Photography.